Bazı şehirler vardır; yalnızca kalabalıklarıyla değil, taşıdıkları anlamla konuşur. İstanbul, işte tam da böyle bir şehir. Tarih boyunca zulmün karşısında durmuş, mazlumun yanında saf tutmuş bir vicdanın adıdır İstanbul. Son günlerde sokaklara taşan kalabalıklar, bu kadim misyonun hâlâ diri olduğunu bir kez daha gösterdi.

Bu yürüyüşü sıradan bir protesto olarak tanımlamak büyük bir yanılgıdır. Çünkü İstanbul’da yükselen ses, yalnızca bir öfkenin ya da geçici bir tepkinin ürünü değildi. Bu, Filistin’de yıllardır süren zulme karşı biriken vicdanın, sabrın ve ahlaki sorumluluğun haykırışıydı. Meydanlarda atılan her adım, “Biz buradayız” demenin ötesinde, “Susmayacağız” mesajı taşıyordu.

Bugün Filistin meselesi yalnızca bir coğrafyanın değil, insanlığın onur sınavıdır. Uluslararası sistemin körlüğü ve sessizliği, adaletsizliği normalleştirirken; İstanbul’un meydanları bu suskunluğa güçlü bir itiraz olarak yükseldi. Omuz omuza yürüyen binler, İslam dünyasının parçalı görüntüsüne rağmen ortak bir vicdanda buluşabileceğini tüm dünyaya gösterdi.

Yürüyüşün en net cümlesi ise tek bir sloganda saklıydı: “Filistin yalnız değildir.” Bu cümle, diplomatik metinlerden daha güçlü, uluslararası bildirilerden daha samimiydi. Çünkü bu söz, halkın kalbinden çıkmıştı. Bastırılmak istenen bir çığlık, İstanbul’un nefesiyle yeniden duyulur hâle geldi.

Şunu açıkça görmek gerekiyor: Bu tür yürüyüşler, tek başına dünyayı değiştirmez belki; ama dünyanın vicdanını diri tutar. Sessizliğin sıradanlaştığı bir çağda, ses vermek başlı başına bir duruştur. İstanbul’un yaptığı da tam olarak budur.

Bugün İstanbul yalnızca bir şehir değildir. Bugün İstanbul, adaletsizliğe teslim olmayanların umududur. Ve her umut gibi, büyümeye ve çoğalmaya devam edecektir.