Kimi acılar vardır ki insana sadece gözyaşı döktürmez; aynı zamanda zihnini, inancını, hatta devletini de sorgulatır. SMA (Spinal Müsküler Atrofi) bunlardan biridir. Bir bebek düşünün; kasları günbegün erirken hayata tutunmaya çalışıyor. Bir anne düşünün; “Bugün nefesi yetecek mi?” endişesiyle sabaha kadar gözünü bile kırpmıyor.

Evet, SMA tıbben bir gen hastalığıdır.

Ama vicdanen bir medeniyet sınavıdır.

Bilimle Maneviyatı Yarıştırmak Cehalettir

Ne yazık ki toplumda hâlâ “Dua varsa doktora gerek yok” diyenler de, “Bilim varsa duaya ihtiyaç yok” sananlar da var. Oysa bu ikisi birbirine rakip değil, birbirinin tamamlayıcısıdır.

• Dua, umutsuzluğu reddeder.
• Tedavi ise duayı eyleme dönüştürür.

Tevekkül, teslimiyet değil; hazırlıktır.

Bebeklerimizin solunum cihazına bağlı yaşadığı bir gerçektir — ama kalplerimiz bağlantısız mı? Asıl soru budur.

Bu Sadece Ailelerin Yükü Değil

Bir çocuğun kaslarının erimesi kader olabilir, ama bir toplumun vicdanının erimesi asla kader değildir.

SMA yalnızca bir ailenin dramı değildir; devlet aklıyla yönetilmesi, milletin merhametiyle desteklenmesi gereken büyük bir meseledir.

Bugün o çocuklarımız nefes almak için cihazlara bağlıysa,

biz yetişkinler vicdanımızı cihaza bağlamadan aynı kararlılıkla mücadele etmek zorundayız.

Son Söz

SMA, sadece bir hastalık değildir.

Bir çağrıdır.

Kul ile Rabbi arasında, devlet ile millet arasında, insan ile insanlık arasında kopmaması gereken bağın hatırlatılmasıdır.

Ve belki de bize yöneltilmiş en çarpıcı sorudur:

“Bir çocuğun nefesi kadar değerli neyi bekliyorsun, insan?”

Cevabımız susmak olmasın.