Türk siyasetinin unutulmayan isimlerinden merhum Muhsin Yazıcıoğlu ve beraberindeki beş kişinin 25 Mart 2009 tarihinde hayatını kaybettiği helikopter kazası, aradan geçen yıllara rağmen kamu vicdanında hâlâ tam anlamıyla kapanmış bir dosya değildir. Olayın meydana geliş şekli, sonrasında yürütülen arama-kurtarma faaliyetleri, delillerin korunmasına ilişkin tartışmalar ve yıllar içinde ortaya çıkan yeni iddialar, dosyanın kamuoyu tarafından dikkatle takip edilmesine neden olmuştur.

Bu süreçte en çok tartışılan konulardan biri de kaza sonrası oluşturulan kaza kırım heyetinin yapısıdır.

Kamuoyuna yansıyan bilgi ve belgelere göre, olayın “büyük kaza” niteliğinde değerlendirilmesi gerektiği yönünde görüşler bulunmasına rağmen, dönemin ilgili sivil havacılık düzenlemelerinde öngörülen kapsamlı uzmanlık yapısını karşılayacak geniş bir teknik kurul yerine üç kişilik bir heyetin görevlendirildiği iddia edilmektedir.

Burada cevap bekleyen temel soru şudur:

Büyük kaza niteliğinde olduğu ileri sürülen bir olay için neden daha geniş kapsamlı ve farklı uzmanlık alanlarından oluşan bir teknik kurul oluşturulmadı?

Bu soru yalnızca teknik bir ayrıntı değildir. Çünkü hazırlanacak raporun güvenilirliği, raporu hazırlayan ekibin uzmanlık çeşitliliği ve olay yerindeki teknik inceleme kapasitesiyle doğrudan ilişkilidir.

Yıllar içerisinde yürütülen yargılamalar sırasında bazı kamu görevlileri hakkında davalar açılmış, çeşitli mahkemelerde farklı değerlendirmeler yapılmış ve dosya uzun süre hukuk gündeminde kalmıştır. Ayrıca, kamuoyuna açıklanan bazı resmi belgelerde FETÖ/PDY yapılanmasına ilişkin bağlantıların ve örgütsel irtibat iddialarının soruşturma kapsamında değerlendirildiği görülmektedir. Ancak bu iddiaların her biri bakımından nihai hukuki değerlendirme, yetkili yargı mercilerinin kararlarıyla belirlenmektedir.

Dosyanın en dikkat çekici yönlerinden biri de, olay sonrasında görev alan bazı kişilerin ilerleyen yıllarda farklı soruşturmalar kapsamında yargı önüne çıkmış olmalarıdır. Bu durum, doğal olarak kamuoyunda yeni soru işaretlerinin doğmasına neden olmuştur. Ancak hukuk devletinde her iddia, somut deliller ışığında ve adil yargılama ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmelidir.

Merhum Muhsin Yazıcıoğlu’nun ailesi, sevenleri ve milyonlarca vatandaşın ortak beklentisi ise oldukça açıktır:

Gerçeklerin eksiksiz biçimde ortaya çıkarılması.

Bu beklenti yalnızca bir ailenin değil, adalet duygusuna önem veren toplumun ortak talebidir. Olayın tüm yönleriyle aydınlatılması, varsa ihmal veya kasıtların ortaya çıkarılması ve sorumlular hakkında hukukun gereğinin yapılması, kamu vicdanının tatmini açısından büyük önem taşımaktadır.

Bugün hâlâ cevabı bekleyen sorular şunlardır:

• Kaza kırım heyeti hangi kriterlere göre oluşturuldu?
• Daha geniş uzman kadrosu neden görevlendirilmedi?
• Teknik inceleme sürecinde herhangi bir eksiklik yaşandı mı?
• Hazırlanan raporun güvenilirliği konusunda ortaya atılan eleştiriler nasıl değerlendirildi?
• Olayın bütün yönleri bağımsız ve şeffaf biçimde yeniden incelenmeli mi?

Bu soruların cevapları yalnızca geçmişi aydınlatmayacak; gelecekte benzer olaylarda kamu kurumlarının nasıl hareket etmesi gerektiğine de ışık tutacaktır.

Adaletin en önemli şartı, hiçbir şüphenin cevapsız bırakılmamasıdır.

Muhsin Yazıcıoğlu dosyası, Türkiye’nin yakın tarihindeki en önemli olaylardan biri olmayı sürdürmektedir. Hukukun temel ilkeleri doğrultusunda yürütülecek kapsamlı ve şeffaf bir süreç, hem kamu vicdanının rahatlamasına hem de devlet kurumlarına duyulan güvenin güçlenmesine katkı sağlayacaktır.

Gazeteci-Yazar Ferhat Aydoğan