Hayat dediğimiz bu uzun ve engebeli yolda kaç insanla kesişir yolumuz? Kaç yüz geçer gözlerimizin önünden, kaç ses çalınır kulağımıza? Binlerce, belki milyonlarca… Ancak bazı karşılaşmalar vardır ki hayatın sıradan akışı içinde aniden beliren birer deniz feneri gibidir. Bazen bir durakta, bazen bir kitap sayfasının kenarında, bazen bir fikrin gölgesinde, bazen de hiç beklemediğimiz bir hayat kavşağında…

İşte o anlarda anlarız: **Tanışmak, ilahi bir ikramdır.**

Günümüzün hızla tüketen, insanı insana yabancılaştıran dünyasında bağ kurabilmek ne kadar da zorlaştı. Kalabalıklar içinde yalnızlaşan insanoğlu, muhatabını anlamak yerine onu süzgeçlerden geçirmeyi, yargılamayı tercih ediyor çoğu zaman. Oysa tanışmak; yalnızca birinin adını, memleketini ya da mesleğini öğrenmek değildir. Tanışmak, iki ruhun birbirine pencere açması, bir kalbin başka bir kalbe sığınak olmasıdır.

Eskiler, kalbe dokunan karşılaşmalar için “tesadüf” demez, “tevafuk” derdi. Yani birbirine denk gelmek, bir hikmet üzere karşılaşmak… Sanki ruhların ezelde birbirini tanımışçasına bu dünyada buluşmasıdır tevafuk. Birinin eksikliğini diğerinin tamamlaması, birinin karanlığına diğerinin ışık olması, bu ilahi ikramın en güzel tecellilerindendir.

Her ikram gibi tanışmak da beraberinde bir sorumluluk getirir. Nasıl ki ikram edilen bir bardak suyun kıymetini bilirsek, hayat yolumuza çıkan insanların da kıymetini bilmeliyiz. Kimisi bize sabrı öğretmek için gelir, kimisi sevgiyi… Kimisi bir imtihandır, kimisi ise tam anlamıyla bir rahmet. Bazıları hayatımızda kısa bir süre kalır ama bıraktıkları iz ömür boyu silinmez. Çünkü her karşılaşma, bize kendimizden ve hayattan bir şeyler öğretir.

Bazen hiç beklemediğimiz bir insan, tek bir cümlesiyle içimizdeki düğümleri çözer. Bazen bir tebessüm, günlerdir taşıdığımız yükü hafifletir. Bazen de bir tanışma, hayatımızın yönünü değiştirir. O an farkında olmayız belki ama zaman geçtikçe anlarız ki bazı insanlar hayatımıza yalnızca uğramak için değil, bize bir şey öğretmek, bir iz bırakmak ve ruhumuza dokunmak için girmiştir.

Eğer bugün bir insanla yolunuz kesiştiyse, onun bir cümlesinde ferahlık, tebessümünde huzur bulduysanız durup bir an düşünün. Belki de o karşılaşma, hayatın size sunduğu görünmez bir sofradan aldığınız nasiptir.

Bu yüzden kalplerimizin kapılarını güzelliklere açalım. İnsanları peşin hükümlerle değil, anlayışla karşılayalım. Her tanışıklığı bir fırsat, her samimi bağı bir emanet bilelim. Çünkü insan, bazen bir başka insanın hayatına dokunarak kendi hayatının anlamını da keşfeder.

Unutmayalım ki hayat, yalnızca yürüdüğümüz yollardan ibaret değildir; o yollarda karşılaştığımız insanlarla da anlam kazanır. Kimi bize yol gösterir, kimi yol arkadaşımız olur, kimi de ardında güzel bir hatıra bırakarak sessizce uzaklaşır.

**Kalbinizi güzelliklere açın, karşınıza çıkan insanların kıymetini bilin. Çünkü bazı karşılaşmaların anlamı zamanla anlaşılır; bazı insanların hayatımıza neden girdiğini ise ancak geriye dönüp baktığımızda fark ederiz.**

Ve biliriz ki:

**Tanışmak, sıradan bir rastlantı değil; gönülden gönüle uzanan ilahi bir ikramdır.**